Η ενδομητρίωση αποτελεί μία χρόνια κατάσταση κατά την οποία το ενδομήτριο – ο ιστός που βρίσκεται φυσιολογικά εντός της κοιλότητας της μήτρας – αναπτύσσεται σε σημεία εκτός της μήτρας όπως οι ωοθήκες, οι σάλπιγγες αλλά και σε άλλα όργανα της πυέλου ή σπανιότερα σε ακόμη πιο απομακρυσμένα σημεία.

Στα συχνότερα συμπτώματα της ενδομητρίωσης συμπεριλαμβάνονται:

1. Πυελικός πόνος, ιδίως κατά τη διάρκεια της περιόδου.
2. Δυσπαρεύνια, δηλαδή πόνος κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.
3. Υπογονιμότητα.

Ωστόσο, σε αρκετές περιπτώσεις η ενδομητρίωση μπορεί να συνοδεύεται από ήπια συμπτώματα ή να είναι πλήρως ασυμπτωματική.

Η ενδομητρίωση μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς τη γονιμότητα της γυναίκας πιθανόν λόγω της παρουσίας χρόνιας άσηπτης φλεγμονής, η οποία μπορεί να προκαλέσει διαταραχή της ανατομίας των πυελικών οργάνων, απόφραξη των σαλπίγγων αλλά και να έχει αρνητική επίδραση στην ποιότητα των ωαρίων και του σπέρματος.

Η διάγνωση μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, συμπεριλαμβανομένων του διακολπικού υπερηχογραφήματος, της μαγνητικής τομογραφίας και της λαπαροσκόπησης, χειρουργικής τεχνικής κατά την οποία εισάγεται μια μικρή κάμερα εντός της κοιλιάς και η οποία συμβάλλει τόσο στη διάγνωση όσο και στη θεραπεία της ενδομητρίωσης.

Αν και τα ακριβή αίτια της ενδομητρίωσης δεν έχουν πλήρως εξακριβωθεί, φαίνεται να ενοχοποιούνται καταστάσεις όπως η ανάστροφη εμμηνορρυσία (δηλαδή η ανάστροφη ροή τμήματος του ενδομητρίου προς τις σάλπιγγες και την πύελο κατά τη διάρκεια της περιόδου) και διάφορες διαταραχές σχετιζόμενες με ανοσολογικούς και γενετικούς παράγοντες.

Ο σχεδιασμός της θεραπείας εξαρτάται από το στάδιο της νόσου, τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και την επιθυμία διατήρησης της γονιμότητας. Στις θεραπευτικές επιλογές συμπεριλαμβάνονται τα παυσίπονα, τα αντισυλληπτικά δισκία ή σκευάσματα προγεστερόνης και η χειρουργική αντιμετώπιση προκειμένου να αφαιρεθούν οι εστίες ενδομητρίωσης.

Η σωστή και εξατομικευμένη αντιμετώπιση είναι μείζονος σημασίας καθώς η ενδομητρίωση μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα ζωής, τις καθημερινές δραστηριότητες και τις διαπροσωπικές σχέσεις της γυναίκας, ενώ μπορεί επίσης να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα πρόκλησης ανησυχίας και συναισθηματικού στρες.